Waarom je om 16 uur altijd op bent (en wat je eraan kunt doen)

Niet "een beetje moe". Niet "och, drukke dag gehad." Elke dag rond 16:00 voelde het alsof iemand stilletjes de stekker uit mijn rug trok.

Ik zat nog achter mijn bureau. Ik typte nog. Ik knikte nog in meetings.

Maar vanbinnen was het klaar. Mijn lichaam had besloten: we zijn voor vandaag uitgewerkt.

En het gekke?

Ik had redelijk geslapen. Geen 4 uur. Geen baby. Gewoon 6, soms 7 uur. Ik at niet dramatisch slecht. Ik dronk niet elke avond een fles wijn leeg. Ik rookte niet.

Op papier deed ik het "prima."

Maar elke dag voelde mijn lijf alsof het 10 kilo onzichtbare ballast meedroeg.

Het begon met kleine dingen

Traplopen. Vroeger niks. Nu hijgde ik boven alsof ik de Mont Ventoux had beklommen. In mijn eigen huis.

Schoenen aantrekken. Mijn onderrug protesteerde alsof ik een balk probeerde te tillen. Ik was 44, niet 84.

Boodschappen naar binnen dragen. Twee tassen van de Colruyt voelden alsof iemand er stiekem bakstenen in had gestopt.

En 's avonds? Elke avond hetzelfde ritueel. Ik plofte in de zetel. Pakte mijn telefoon. Scrollde. En zei tegen mezelf: "Ik ga straks nog iets doen."

Maar "straks" werd nooit. Niet omdat ik lui was. Maar omdat mijn lichaam simpelweg geen brandstof meer had.

Het moment dat het me raakte

Mijn zoon vroeg of ik mee buiten wilde voetballen.

En ik hoorde mezelf zeggen: "Papa is moe. Straks misschien."

"Straks misschien" werd "nee." Weer.

En ik zag het in zijn ogen. Geen boosheid. Geen teleurstelling zelfs. Gewenning. Alsof hij al wist dat het antwoord "nee" zou zijn voordat hij het vroeg.

Waarom die dip rond 16:00 geen toeval is

Ik dacht lang dat het aan mij lag. "Ik word ouder. Dit hoort erbij." Maar dat klopt niet helemaal.

Er speelt iets biologisch. Je lichaam maakt cortisol aan volgens een 24-uursritme. De piek zit in de ochtend, zo'n 30 tot 45 minuten na het wakker worden. Daarna zakt het niveau gestaag. Rond het midden van de middag is je cortisol al behoorlijk laag. Dat is een van de redenen waarom je rond 15:30-16:00 die dip voelt.

Maar cortisol is maar een deel van het verhaal. Wat ook meespeelt: als je spieren, je hart en je zenuwstelsel maanden of jaren te weinig fysieke prikkels krijgen, schakelen ze over op een soort energiebesparende modus.

• Minder spieractivatie
• Lagere stofwisseling
• Minder energieproductie op celniveau
• Net genoeg output om je werkdag te overleven

Dat voelde ik. Elke dag. Om 16:00. Ik was niet "ouder." Mijn systeem draaide al jaren op spaarstand.

Het probleem zit dieper dan je denkt

Onderzoekers van de Johns Hopkins University ontdekten dat bij mensen met aanhoudende vermoeidheid de mitochondrien in hun spieren minder goed functioneren. Mitochondrien zijn de kleine energiefabriekjes in je cellen. Als die onderpresteren, merk je dat aan alles: je concentratie, je uithoudingsvermogen, je humeur.

Het goede nieuws? Diezelfde studie liet zien dat dit vooral voorkomt bij mensen die weinig bewegen. Niet bij mensen van een bepaalde leeftijd. Het gaat om prikkels, niet om jaren.

In een publicatie in Nature Communications (2021) beschreven onderzoekers hoe fysieke activiteit de negatieve effecten van een zittend bestaan op de mitochondrien grotendeels tenietdoet. Zelfs bij 60- en 70-jarigen.

Het verhaal dat ik mezelf vertelde

"Iedereen van mijn leeftijd is moe."

"Ik heb gewoon een druk leven."

En de klassieker: "Ik heb niet genoeg energie om te sporten."

Elke keer als iemand zei "je moet gewoon meer bewegen," dacht ik: Leuk bedacht. Maar jij weet niet hoe leeg mijn tank al is na een werkdag.

Sporten voelde als het allerlaatste beetje benzine weggeven dat ik nog had. Dus stelde ik het uit. "Na deze drukke periode." "Volgende maand."

Spoiler: het werd nooit rustiger. En ondertussen werd alles zwaarder.

De omgekeerde wereld

Tot ik iets ontdekte dat bijna belachelijk simpel klinkt. Maar wat mijn hele kijk op energie op z'n kop zette.

Ik had het al die jaren compleet achterstevoren. Ik dacht: eerst energie hebben, dan sporten. Maar het werkt precies andersom.

Een grote meta-analyse uit 2022 (gepubliceerd in Frontiers in Psychology) bekeek 81 studies met meer dan 7.000 deelnemers. De conclusie: regelmatige lichaamsbeweging vermindert vermoeidheid en verhoogt het gevoel van vitaliteit. Niet na maanden. Soms al na een paar weken.

Je spieren, je zenuwstelsel, je hormonen, je bloedsomloop: al die systemen zijn gebouwd om energie te produceren. Maar alleen als ze regelmatig de juiste prikkel krijgen. Geen prikkel? Dan schakelen ze over naar stand-by.

Tot ik per toeval iets vond

Geen schema van internet. Geen 30-dagen-challenge. Geen motivatie-app. Meer een soort reset voor mijn systeem. Iets dat niet vroeg om extra wilskracht, maar om een andere manier van prikkelen.

Geen gym met schreeuwende gasten bij de dumbbells. Ook geen influencer-programma van 12 weken dat je na dag 4 al haat.

Maar een systeem dat gebouwd is als een soort energie-reset-knop. Kort. Geleid. Doordacht. En afgestemd op mijn lijf, mijn kracht, mijn belastbaarheid.

Het begon met een simpele test. Geen stoere gewichten tillen voor de spiegel. Gewoon een rustige meting van waar ik stond.

Vanaf daar werd alles voor mij bepaald. Hoe zwaar. In welke houding. In welke volgorde. Ik hoefde niets te verzinnen. Niets te onthouden. Niets te bewijzen.

Ik stapte een apparaat in, tikte mijn polsbandje aan, en de machine wist: dit is zijn niveau, dit is wat hij vandaag nodig heeft.

Een rondje langs slimme krachttoestellen. Volledig lichaam. 35 minuten. Niet twee uur zweten uit ego. Gewoon 35 doelgerichte minuten.

Wat er daarna gebeurde, vond ik eerlijk gezegd verdacht

Ik liep er naar binnen met dat bekende zware gevoel. "Laat maar zien of ik dit wel trek."

35 minuten later stapte ik naar buiten en ik voelde me... lichter. Niet kapot. Niet uitgeput. Helder. Alsof iemand het stof uit mijn hoofd had geveegd.

Ik vertrouwde het niet. Dus ik ging de week erna weer. Zelfde ritueel. Bandje scannen. Apparaten die zichzelf instellen. 35 minuten. Weer dat lichte gevoel.

Na drie weken merkte ik het in de rest van mijn leven.

Ik kwam thuis en had nog ruimte in mijn hoofd om met de kinderen te spelen. De trap werd geen vijand meer. Boodschappen tillen voelde normaal in plaats van een straf.

Eerlijk zijn: het is niet voor iedereen het antwoord

Laat ik daar helder over zijn. Als je vermoeidheid komt door een schildklierprobleem, ernstige slaapapneu, een burn-out of iets anders medisch, dan lost geen enkel trainingssysteem dat op. Dan moet je eerst bij een arts terecht.

Maar als je arts zegt dat er niks aan de hand is, als je bloed "goed" is, als je slaapt maar toch op bent, dan zit het antwoord vaak niet in nog een supplement of nog een uur eerder naar bed.

Dan zit het in beweging. Korte, gerichte, gestructureerde beweging. En daar is Smart Circuit Training bijzonder geschikt voor.

Smart Circuit Training

Dat systeem noemen ze Smart Circuit Training. Een vorm van trainen waarbij het circuit en de machines jouw lichaam werk laten doen op precies het niveau dat energie oplevert, in plaats van wegvreet.

Je hoeft geen atleet te zijn. Je hoeft niets te begrijpen van trainingsleer.

Je hoeft alleen twee dingen te doen: Opdagen. Scannen.

De rest is al voor je bedacht, getest en afgestemd. Twee keer per week. 35 minuten per keer. Dat bleek genoeg om mijn hele systeem weer "aan" te zetten.

Je hebt geen energie nodig om te beginnen

Je hebt een manier van trainen nodig die energie teruggeeft.

Als je jezelf herkent in dat halflege-batterij-gevoel. In dat stemmetje dat zegt "ik ben te moe om te sporten." In die 16:00 crash die elke dag terugkomt.

Dan is het misschien tijd om die gedachte om te draaien.

Het probleem was nooit dat jij te weinig energie had.
Het probleem was dat je lichaam al te lang op spaarstand draaide.

Veelgestelde vragen